Galeria Drezdenska AM /bez etui

Od samego poczatku swego istnienia, bo juz okolo 1560 roku, kolekcja, ktora miala stac sie jedna z najwazniejszych i najslynniejszych w Europie, znalazla dla siebie idealne miejsce – Drezno. Pierwotnie w jej sklad wchodzily glownie obrazy artystow niemieckich, jak Lucas Cranach czy Albrecht Durer, ale kilkadziesiat lat pozniej dziel bylo juz na tyle duzo, ze w stolicy Saksonii trzeba bylo wybudowac dla nich specjalne pomieszczenia. Jednak za prawdziwy rok zalozenia Galerii nalezy uznac 1722, kiedy to August III, elektor saski i krol Polski, dokonal wielkiej zmiany jakosciowej w kolekcji. Monarcha, rozporzadzajacy znacznymi zasobami pochodzacymi ze sprzedazy porcelany misnienskiej, byl oswieconym spadkobierca tradycji renesansowego mecenatu. Jego emisariusze zaczeli skupowac w calej Europie nie tylko pojedyncze arcydziela, ale wrecz cale kolekcje, jak np. zgromadzony przez ksiecia Modeny zbior liczacy okolo stu obrazow. Wladce interesowala takze sztuka flamandzka i holenderska. Do swej kolekcji pozyskal wiec wiele prac uznanych XVII –wiecznych mistrzow – od Vermeera do Rembrandta.

W polowie XVIII wieku Galeria byla juz prawdziwym kompendium sztuki malarskiej, w ktorym goscily dziela takich mistrzow, jak miedzy innymi Rafael, Lucas Cranach Starszy, Tycjan, Annibale Carracci, Peter Paul Rubens, Guercino, Diego Velazquez, Nicolas Poussin, Gabriel Metsu, Gerrit Dou, Jean-Antoine Watteau, Giovanni Antonio Canal i Brenardo Bellotto – wezwany na dwor, by w swoich obrazach uwiecznic niezwykle piekno odnowionego miasta i jego poznobarokowej architektury. Wiek XIX to okres, gdy na pierwszy plan wysunelo sie malarstwo francuskie i niemieckie. Obok impresjonizmu Moneta i krzykliwych plocien Gauguina swoje miejsce w galerii znalazly poetycko-melancholijne pejzaze Caspara Davida Friedricha i symbolizm Bocklina. W wieku XX zatriumfowal ekspresjonizm, kierunek, ktory znalazl uznanie w Niemczech, przynajmniej do czasu, gdy ideologia nazistowska nie zaczela napietnowac go jako „sztuki zdegenerowanej”. Tysiace dziel zostalo wowczas zarekwirowanych, zniszczonych lub zaginelo. Jeszcze wiekszym ciosem dla Galerii byly jednak przerazajace bombardowania miasta przez wojska alianckie, podczas ktorych zginely tysiace ludzi, a ponad dwiescie zgromadzonych w kolekcji dziel – dawnych i wspolczesnych – splonelo. Po II wojnie swiatowej dolozono wszelkich staran, aby naprawic te straty, poprzez zakupy wybranych dziel, ale dopiero upadek muru berlinskiego (9 listopada 1989) i zjednoczenie Niemiec pozwolily Galerii Drezdenskiej odrodzic sie jak feniks z popiolow.